Zaburzenia snu – zespół opóźnionej fazy snu

Jednym z coraz częściej pojawiających się stanów chorobowych w społeczeństwie jest zaburzenie snu. Często bagatelizowane jako niegroźne i nie zmniejszające skuteczności działania czy jakości kontaktów społecznych, tak naprawdę może być pierwszym symptomem innej, poważniejszej choroby. Nawet jeśli tak nie jest, również nie powinno być ono lekceważone, ze względu na swoje konsekwencje dla jednostki. Należeć do nich mogą między innymi nieustanne zmęczenie, brak energii, obniżenie nastroju i zniechęcenie, a także zmniejszenie wydolności organizmu pod względem psychomotorycznym, jak i odpornościowym.


Na początku należy zwrócić uwagę, że w skład zaburzeń snu wchodzić mogą zarówno jego niedobory (bezsenność), hipersomnie (nadmierna senność) czy zaburzenia rytmów okołodobowych. Każde z nich charakteryzuje się odmiennymi objawami i konsekwencjami, jak również wymaga innego sposobu leczenia. Z tego względu w dzisiejszym artykule zostanie omówione jedynie zaburzenie rytmów okołodobowych. Najczęściej przejawia się ono w postaci opóźnionej fazy snu, czyli niezdolności do zsynchronizowania zegara biologicznego z zegarem astronomicznym, a co za tym idzie – z normami społecznymi, mówiącymi, w jakich godzinach człowiek powinien spać, a w jakich czuwać.


Zespół opóźnionej fazy snu nie został do tej pory jednoznacznie wyjaśniony, ale podejrzewa się, że jest uwarunkowany czynnikami genetycznymi. Objawia się zwykle w dzieciństwie lub w wieku dorastania i w większości przypadków nie przemija z wiekiem, chociaż może ulec pewnemu zmniejszeniu. Zaburzenie polega na tym, że dana osoba zasypia od 3 do 6 godzin później niż przeciętny członek społeczeństwa, co oznacza początek snu pomiędzy 2 w nocy a 6 nad ranem, jego koniec przypada zaś około południa. Osoby te w wyżej wymienionych godzinach odpoczywają najlepiej, natomiast w godzinach popołudniowych, wieczornych i nocnych ich aktywność jest największa a samopoczucie najlepsze. W przypadku prób dostosowania się do ogólnie przyjętego cyklu dobowego, cierpią one na niedobór snu (np. zasypiają o 6 nad ranem, a muszą wstać o 7) i senność w ciągu dnia. Przekłada się to na utrudnienia funkcjonowania w życiu osobistym, społecznym i zawodowym, a także częste obniżenie nastroju czy drażliwość.

Zaburzenie to występuje szczególnie często u osób młodych i jak dotąd nie istnieje naprawdę skuteczny sposób na „przestawienie” ich cyklu dobowego na ogólnie przyjęty i zgodny z zegarem astronomicznym. Jedynym rozwiązaniem, umożliwiającym funkcjonowanie zgodnie z własnymi preferencjami, często pozostaje praca w nocy.

twoj-lekarz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Next Post

Alergia na ziemniaki u dzieci - to nie żart

nie Kwi 21 , 2019
Jednym z coraz częściej pojawiających się stanów chorobowych w społeczeństwie jest zaburzenie snu. Często bagatelizowane jako niegroźne i nie zmniejszające skuteczności działania czy jakości kontaktów społecznych, tak naprawdę może być pierwszym symptomem innej, poważniejszej choroby. Nawet jeśli tak nie jest, również nie powinno być ono lekceważone, ze względu na swoje […]